پماد زخم بستر: اول مرحله و ترشح را ببینید، بعد پماد را

هیچ پمادی به‌تنهایی زخم بستر را خوب نمی‌کند. در مرحله ۱ کرم محافظ پوست مفید است، از مرحله ۲ به بعد پانسمان مناسب نقش اصلی را دارد و پماد آنتی‌بیوتیک فقط در عفونت و با تجویز استفاده می‌شود. شرط همه این‌ها برداشتن فشار از روی زخم است.

در مرحله ۱ پوست باز نشده است. مهم‌ترین کار برداشتن فشار است. اگر پوست در معرض رطوبت، ادرار یا مدفوع است، کرم محافظ مثل زینک اکسید یا سیلیکونی به‌صورت لایه نازک می‌تواند کمک کند. ناحیه قرمز را ماساژ ندهید.

به‌صورت روتین نه. بدون نشانه عفونت لازم نیست و مصرف طولانی خودسرانه ضرر دارد. اگر زخم نشانه عفونت دارد، باید ارزیابی شود؛ گاهی درمان خوراکی یا تزریقی لازم است و فقط پماد کافی نیست.

برای بستن زخم بستر شواهد کافی وجود ندارد. اگر خانواده تصمیم دارد از محصول گیاهی استفاده کند، نباید جای برداشتن فشار و پانسمان مناسب را بگیرد و ترکیب آن باید به کارشناس زخم نشان داده شود.

عسل طبی استریل که به‌صورت پانسمان تولید می‌شود، در بعضی زخم‌ها استفاده می‌شود. عسل معمولی خوراکی استریل نیست و نباید روی زخم گذاشته شود.

بیشتر پانسمان‌های نوین بدون پماد روی زخم گذاشته می‌شوند و پماد پرچرب چسبندگی و کارکرد آن‌ها را از بین می‌برد. اگر پزشک پمادی تجویز کرده، دستور مصرف همان ملاک است.

به نوع پانسمان و میزان ترشح بستگی دارد. پانسمان‌های نوین مثل فوم و هیدروکلوئید معمولاً چند روز روی زخم می‌مانند؛ وقتی از ترشح اشباع شد یا از لبه بیرون زد، تعویض لازم است. باز کردن روزانه بدون دلیل ترمیم را کند می‌کند.

نام تجاری به‌تنهایی ملاک نیست. باید به ترکیب و مرحله زخم نگاه کرد. برای هر محصول، لیبل ترکیب را به کارشناس زخم یا پزشک نشان دهید تا بگوید برای مرحله و ترشح زخم شما مناسب است یا نه.