پانسمان آلژینات: برای زخم پرترشح و حفره‌دار

پانسمانی از الیاف آلژینات کلسیم یا سدیم که از جلبک قهوه‌ای دریایی گرفته می‌شود. در تماس با ترشح زخم به ژل تبدیل می‌شود، ترشح را جذب می‌کند و بستر زخم را مرطوب نگه می‌دارد. برای زخم‌های پرترشح و حفره‌دار استفاده می‌شود.

برای زخم‌هایی با ترشح متوسط تا زیاد، مثل زخم بستر عمیق، زخم وریدی پرترشح، زخم پای دیابتی پرترشح و زخم‌های حفره‌دار یا تونلی. روی زخم خشک یا کم‌ترشح مناسب نیست.

وقتی پانسمان از ترشح اشباع شد یا ترشح از لبه پوشش ثانویه بیرون زد. در زخم پرترشح ممکن است تعویض زودتری لازم باشد و در ترشح کمتر فاصله بیشتر است؛ برنامه دقیق را درمانگر بر اساس زخم تعیین می‌کند.

بله. آلژینات پانسمان اولیه است و همیشه یک پانسمان ثانویه، مثل فوم یا گاز و چسب، روی آن لازم است تا سر جایش بماند و ترشح اضافه را بگیرد.

معمولاً نه. ژل آلژینات بعد از جذب ترشح زرد یا سبز و لزج می‌شود و ممکن است بو داشته باشد. اگر بعد از شستشو با سرم کف زخم تمیز است و بو از بین می‌رود، ژل بوده است. ترشح چرکی پس از شستشو، بوی ماندگار، قرمزی در حال پخش یا تب نشانه احتمالی عفونت است.

آلژینات نقره فقط وقتی لازم است که زخم پرترشح نشانه‌های عفونت موضعی هم داشته باشد، و آن هم برای دوره کوتاه. برای زخم پرترشحی که عفونت ندارد، آلژینات معمولی کافی است.

مرورهای کاکرین نشان نداده‌اند که آلژینات به‌تنهایی زخم را سریع‌تر از سایر پانسمان‌های مدرن ترمیم کند. ارزش آلژینات در مدیریت ترشح، راحتی تعویض و کمک به خونریزی خفیف است؛ برای همین انتخاب پانسمان بر اساس وضعیت زخم، راحتی بیمار و هزینه انجام می‌شود.

نه. آلژینات برای ژل شدن به ترشح نیاز دارد. روی زخم خشک، الیاف خشک می‌مانند و به بستر می‌چسبند و برداشتن آن‌ها به بافت تازه آسیب می‌زند. زخم خشک معمولاً پانسمانی لازم دارد که رطوبت بدهد، مثل هیدروژل.