پانسمان نقره: برای زخم آلوده، نه برای هر زخمی

پانسمانی است که یون نقره آزاد می‌کند و تعداد میکروب‌های سطح زخم را کم می‌کند. نقره روی پایه‌هایی مثل آلژینات، فوم، هیدروفایبر یا لایه تماسی قرار دارد و معمولاً برای زخم‌های آلوده یا پرخطر و برای دوره‌ای کوتاه استفاده می‌شود.

برای زخمی که نشانه‌های عفونت موضعی دارد، مثل قرمزی اطراف، بوی بد و ترشح بیشتر، یا زخمی که با وجود مراقبت درست جلو نمی‌رود و احتمال بار میکروبی بالا هست. برای زخم تمیزی که خوب پیش می‌رود لازم نیست.

بسته به نوع پانسمان و میزان ترشح فرق می‌کند و باید طبق دستور سازنده و نظر درمانگر باشد. اگر پانسمان زودتر از موعد پر از ترشح می‌شود، ممکن است پایه جاذب‌تری لازم باشد.

اجماع بین‌المللی دوره آزمایشی دو هفته‌ای را پیشنهاد می‌کند. بعد از دو هفته زخم دوباره ارزیابی می‌شود: اگر بهتر شده و نشانه عفونت رفته، نقره قطع می‌شود؛ اگر بهتر نشده، باید علت دیگری را جست‌وجو کرد.

راهنمای IWGDF 2023 توصیه می‌کند محصولات نقره‌دار به هدف تسریع بهبود زخم پای دیابتی استفاده نشوند. در زخم دیابتی آلوده ممکن است برای کنترل میکروب‌های سطح زخم انتخاب شود، اما عفونت بالینی پای دیابتی با آنتی‌بیوتیک و زیر نظر پزشک درمان می‌شود.

شایع‌ترین‌ها تیره شدن موقت پوست اطراف و گاهی سوزش است. حساسیت به نقره کم است ولی رخ می‌دهد. مصرف طولانی و بی‌برنامه در موارد نادر با تجمع نقره همراه است؛ به همین دلیل مصرف کوتاه‌مدت و با ارزیابی توصیه می‌شود.

سولفادیازین نقره کرمی است که سال‌ها برای سوختگی استفاده می‌شد و باید مرتب تجدید شود. پانسمان‌های نقره امروزی نقره را آهسته آزاد می‌کنند و چند روز روی زخم می‌مانند. در سوختگی‌های سطحی، شواهد نشان می‌دهد سولفادیازین نقره ممکن است ترمیم را کندتر کند.

بله. پانسمان‌های نقره‌دار فلز دارند و پیش از MRI باید برداشته شوند. بعد از تصویربرداری، پانسمان تازه گذاشته می‌شود.